Zygmunt Kazimierz Karasiński

Pułkownik artylerii Wojska Polskiego
02.03.1892 07.04.1972 Leżajsk

Biografia

Zygmunt Kazimierz Karasiński urodził się 2 marca 1892 roku w Leżajsku, w rodzinie Franciszka (kupca) i Antoniny z domu Tanasiewicz. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1910-1913, a następnie kształcił się w Wiedniu na Wydziale Leśnictwa w Wyższej Szkole Uprawy Ziemi. Był członkiem Drużyn Bartoszowych i Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół".

W lipcu 1914 roku został wcielony do armii austriackiej i przydzielony do 7 pułku artylerii górskiej. W latach 1916-1918 awansował odpowiednio na podporucznika i porucznika. W październiku 1918 roku zorganizował w Leżajsku oddział ochotników, z którym rozbrajał formacje zaborcy i 1 listopada ogłosił przejęcie miasta przez władze polskie. Następnie dołączył do grupy "San" w Przemyślu, biorąc udział w wojnie polsko-ukraińskiej, w tym w odsieczy Lwowa.

W wojnie polsko-bolszewickiej dowodził baterią w 1 pułku artylerii górskiej, szczególnie wyróżniając się w walkach nad Bugiem. Za czyny bojowe otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Po wojnie kontynuował służbę w artylerii, awansując na kolejne stopnie: majora (1924), podpułkownika (1931) i pułkownika (1938). Pełnił funkcje dowódcze w 31 pułku artylerii lekkiej w Toruniu oraz w 6 dywizjonie artylerii konnej.

Podczas kampanii wrześniowej dowodził artylerią dywizyjną 14 Dywizji Piechoty, biorąc udział w bitwie nad Bzurą, gdzie dostał się do niewoli. Przebywał w oflagach w Hohnsteinie i Woldenbergu do maja 1945 roku. Po powrocie do Polski pracował w Rybnickim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego. Zmarł 7 kwietnia 1972 roku w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari za kampanię wrześniową
Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari (nr 4319)
Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)
Dowodził artylerią dywizyjną 14 DP w bitwie nad Bzurą

Ciekawostki

W sierpniu 1920 roku, dowodząc baterią z wysuniętego stanowiska, odparł ataki nieprzyjaciela pod wsią Malowa Góra i jako ostatni opuścił pozycję.
W czasie niewoli w oflagach przebywał do 3 maja 1945 roku, a po wyzwoleniu został dowódcą Samodzielnego Zgrupowania Oficerów w Pöhls.
Jego żoną była Ewa ze Stysiów, z którą miał dwoje dzieci: Jacka Jana Zygmunta i Zuzannę Ewę.

Udostępnij