Tadeusz Ludwik Lubicz-Niezabitowski

Pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego
22.05.1896 26.11.1952 Leżajsk

Biografia

Tadeusz Ludwik Lubicz-Niezabitowski, ps. „Żarski”, urodził się 22 maja 1896 w Leżajsku. Był synem Waleriana i Jadwigi z Przybylskich. Ukończył szkołę powszechną w Tarnobrzegu, a następnie działał w tajnych organizacjach niepodległościowych, takich jak „Związek Jastrzębi” i Związek Strzelecki.

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich w 1 pułku piechoty I Brygady. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej i wysłany na front włoski. Po zakończeniu wojny wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.

W latach 1921-1922 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną. W okresie międzywojennym pełnił liczne funkcje sztabowe, m.in. szefa sztabu 3 Dywizji Piechoty Legionów, dowódcy pułku KOP „Sarny” oraz szefa sztabu Inspektora Obrony Powietrznej Państwa. W sierpniu 1939 został dowódcą piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty, a podczas kampanii wrześniowej czasowo dowodził tą dywizją.

Po klęsce trafił do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w Oflagu VII A Murnau. Po wojnie pozostał na emigracji w Londynie, gdzie zmarł 26 listopada 1952. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu Hampstead.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari
Krzyż Niepodległości za pracę w dziele odzyskania niepodległości
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych
Awansowany do stopnia pułkownika

Ciekawostki

Był bratem Czesława Szczęsnego Lubicz-Niezabitowskiego, majora Wojska Polskiego
W 1915 zdał egzamin dojrzałości w c. k. Gimnazjum w Mielcu
Podczas kampanii wrześniowej dwukrotnie obejmował dowództwo 4 Dywizji Piechoty

Udostępnij