Tadeusz Ludwik Lubicz-Niezabitowski
Biografia
Tadeusz Ludwik Lubicz-Niezabitowski, ps. „Żarski”, urodził się 22 maja 1896 w Leżajsku. Był synem Waleriana i Jadwigi z Przybylskich. Ukończył szkołę powszechną w Tarnobrzegu, a następnie działał w tajnych organizacjach niepodległościowych, takich jak „Związek Jastrzębi” i Związek Strzelecki.
W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich w 1 pułku piechoty I Brygady. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej i wysłany na front włoski. Po zakończeniu wojny wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.
W latach 1921-1922 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną. W okresie międzywojennym pełnił liczne funkcje sztabowe, m.in. szefa sztabu 3 Dywizji Piechoty Legionów, dowódcy pułku KOP „Sarny” oraz szefa sztabu Inspektora Obrony Powietrznej Państwa. W sierpniu 1939 został dowódcą piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty, a podczas kampanii wrześniowej czasowo dowodził tą dywizją.
Po klęsce trafił do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w Oflagu VII A Murnau. Po wojnie pozostał na emigracji w Londynie, gdzie zmarł 26 listopada 1952. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu Hampstead.