Ludwik Sawicki

Podpułkownik artylerii Wojska Polskiego
20.08.1893 30.10.1983 Leżajsk

Biografia

Ludwik Sawicki urodził się 20 sierpnia 1893 roku w Leżajsku, w rodzinie Antoniego i Heleny z Czyżewiczów. Ukończył Szkołę Ludową w rodzinnym mieście, a następnie w latach 1904-1912 uczęszczał do Cesarskiego i Królewskiego Gimnazjum Wyższego w Jarosławiu. Po maturze podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim.

Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, gdzie ukończył szkołę oficerską. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim, gdzie dostał się do niewoli. Służył w Pułku Armat Polowych Nr 28, później przemianowanym na Pułk Haubic Polowych Nr 2 i Pułk Artylerii Polowej Nr 102. Awansował na podporucznika i porucznika.

Po zwolnieniu z niewoli wstąpił do Błękitnej Armii generała Józefa Hallera we Francji, z którą w maju 1919 roku wrócił do Polski. W składzie 12 pułku artylerii polowej uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Krzyż Walecznych.

W okresie międzywojennym pełnił służbę w różnych jednostkach artylerii. W czerwcu 1927 roku przeniesiono go do 21 pułku artylerii lekkiej w Białej, gdzie dowodził III dywizjonem, a później był kwatermistrzem. W 1933 roku został dowódcą III dywizjonu 9 pułku artylerii lekkiej w Berezie Kartuskiej, a w 1935 roku awansował na podpułkownika i objął stanowisko zastępcy dowódcy 20 pułku artylerii lekkiej w Prużanie. Od 16 lutego 1938 roku dowodził 7 dywizjonem artylerii konnej.

W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 7 dywizjonem artylerii konnej. Ranny 1 września, przeprowadził swój oddział przez bitwę nad Bzurą i Puszczę Kampinoską do Warszawy, tracąc tylko jeden działko. Za udział w obronie Warszawy został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po kapitulacji stolicy trafił do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w Oflagu VII A Murnau do 29 kwietnia 1945 roku.

Po wyzwoleniu wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych i dowodził 16 pułkiem artylerii lekkiej do 1947 roku, kiedy wrócił do Polski. Jako były oficer II Rzeczypospolitej spotkały go szykany ze strony ówczesnych władz, przez długi czas nie mógł znaleźć pracy. Ostatecznie zatrudnił się w tartaku w Leżajsku, gdzie pracował do emerytury w 1959 roku. Włączył się w życie społeczne miasta, był członkiem Prezydium Miejskiej Rady Narodowej i przewodniczącym Komisji Kontroli Społecznej. Z jego inicjatywy powstał klub sportowy "Pogoń Leżajsk", którego został pierwszym prezesem.

Ludwik Sawicki zmarł 30 października 1983 roku. Był odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za kampanię wrześniową
Czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych
Dowodził 7 dywizjonem artylerii konnej w bitwie nad Bzurą i obronie Warszawy
Współzałożyciel klubu sportowego "Pogoń Leżajsk"
Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi

Ciekawostki

W czasie I wojny światowej trafił do niewoli na froncie włoskim
Po wojnie spotykały go szykany ze strony władz komunistycznych i przez długi czas nie mógł znaleźć pracy
Był pierwszym prezesem klubu sportowego "Pogoń Leżajsk"

Udostępnij