Franciszek Ksawery Pawłowski
Biografia
Franciszek Ksawery Pawłowski urodził się 3 grudnia 1807 roku w Leżajsku, w rodzinie Jana i Magdaleny z Łęckich. Uczęszczał do gimnazjów w Rzeszowie i Przemyślu, a następnie studiował w Seminarium Duchownym w Przemyślu oraz na uniwersytecie w Wiedniu. W 1831 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Po krótkim okresie pracy jako proboszcz w Wysokiej Łańcuckiej, powrócił do przemyskiej kurii biskupiej, gdzie pełnił różne funkcje, w tym referenta i prezesa sądu biskupiego. W 1845 roku został kanonikiem honorowym, a w 1851 gremialnym. Od 1833 roku był profesorem Instytutu Teologicznego w Przemyślu, gdzie kierował Zakładem Biblistyki, a w latach 1851-1859 pełnił funkcję rektora.
Jako członek kapituły przemyskiej zajmował się organizacją szkół ludowych, fundując stypendia dla ubogiej młodzieży. W 1872 roku został członkiem Akademii Umiejętności w Krakowie, a rok później otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Franciszka Józefa.
W swojej pracy naukowej skupił się na biblistyce oraz historii Kościoła w Polsce. Opracował szkice historyczne ponad 260 parafii i klasztorów, a także wydał komentarz do Psałterza. Zmarł 26 lipca 1876 roku w Przemyślu i został pochowany na cmentarzu Głównym.